هشيار ( 1341 - 1266 ) على نقى هشيار ( دبير مخصوص ) ، فرزند ميرزا كاظم كردستانى در سال 1266 هجرى شمسى در سنندج از مادر زاد و در همان شهر به كسب دانش پرداخت . هشيار در سال 1333 قمرى به تهران كوچيد و به خدمت دولت درآمد و مدت هيجده سال در دفتر نخست‌وزيرى به سمت منشى مخصوص و معاون و كفيل دفتر خدمت كرد و مدتى نيز در وزارت دادگسترى مشغول انجام‌وظيفه گرديد و در سال 1314 شمسى به وزارت كشور منتقل شد و به مشاغل چندى از قبيل رياست كارگزينى و فرماندارى شيراز و معاونت و كفالت استاندارى هفتم و فرماندارى شهرستانهاى مراغه و خوى و بازرسى وزارت كشور گماشته گرديد و در سال 1328 شمسى از خدمت دولت كناره گرفت و بازنشسته شد و علت كناره‌گيرى را خود گويد : « انفجار از بىسروسامانى اوضاع ادارى و هرج‌ومرج بود كه سياست خارجى براى پيشرفت مقاصد خود ايجاد مىكرد . » سرانجام ، وى در سال 1341 بدرود حيات گفت . ديوان اشعارش را در زمان حيات به خط زيباى خود كه در حدود سه‌هزار و پانصد بيت بالغ مىشود ، در مردادماه 1348 به چاپ رسيد . نمونه‌هاى زير از نظم اوست : راه نجات « 1 » اى شام سياه امشب پايان تو پيدا نيست * مرديم و تجلّاى صبح تو هويدا نيست در اين افق تارى هر سوى گشايم چشم * اندر نظرم روشن يك روزنه پيدا نيست

--> ( 1 ) - به مناسبت طرح ملى شدن صنعت نفت سروده است .